زاده زمین و فرزند آسمان

داغ تر از آتش و از جنس برف

آرامشی از سیاهی شب و

مهربانتر از سپیدی بال فرشته

او می آید...

از نگاه باران و صدای شبنم

از آبی دشت و سبزی دریا

از سکوت فریاد و دورتر از نزدیک

او کیست؟...

شاید تو...

شاید من...

آری من...

تنهای مطلق.../.